من در اين لحظه ها چقدر به تو محتاجم

       و تمام سلولهايم تو را فرياد ميزنند ومي طلبند، 

            ذره ذره وجودم که متعلق به خودت است بسان

                 تشنگان مشتاق نوشيدن تو هستند و هيچ چيزي

                      جز وجود تو سيرابشان نميکند، کاش ميشد لحظه اي

                            حضور در کنار تو را درک کنم واز فيض بودن با وجودت

                      بهره مند گردم ، حاضرم جانم و همه دارايي وهستي ام را بدهم اگر

                 که ميشدحتي يک لحظه هم بودن درمحضر قدسي توبرايم امکانپذير

           باشد ،کاش ميشدکاش مي شد،کاش ميشد لحظه اي به جاي يکي از

       انسانهايي قرار بگيرم که خيلي ساده وبدون هيچ توجهي از کنار

 تو ميگذرند و نميدانند که کسي به اين عبور وگذرشان که براي

    آنها ذرّه اي اهميت نداردغبطه ميخورد و در حسرت يک

        لحظه اين عبور بيتاب وبيقراراست،بهتر است

          اعتراف کنم که به حال همه آن عابران

             بي خبر حسادت مي ورزم.آري

                 حسادت، و اين از سر  پَستي نيست

                     بلکه از شدت عشق بي حد و اندازه من

                         به تواز وجودم نشأت ميگيرد و الا من در

                            هيچ چيز جز محبت تو حسود نيستم ،اصلاً

                                جز تو چيزي در اين دنيا  وجود ندارد که

                                    براي من داراي اهميت باشد و بتواند حسدم

                                        را برانگيزد ،آري من كه جز تو كسي را ندارم.

                                                       دوستت دارم ای هستی من